در سياهي جنگل

  به سوي نور فرياد مي کشد.

________________________________

____________________________

روزي ما دوباره کبوترهايمان را پيدا خواهيم کرد و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت .

_____________________________________

... من بانگ برکشيدم از آستان يأس:

(( - آه اي يقين يافته ، بازت نمي نهم !))

____________

..... وان را که خبر شد ، خبري باز نيامد....
______________

و سپيده دم با دست هايت بيدار مي شود .

____________________________

شب نيست

ماه نيست

نه روز و نه آفتاب،

ما

بيرون زمان

ايستاده ايم

با دشنه ي تلخي

در گرده هايمان.

هيچ کس

با هيچ کس

سخن نمي گويد

که خاموشي

به هزار زبان

در سخن است .

در مردگان خويش

نظر مي بنديم

با طرح خنده ئي ،

و نوبت خود را انتظار مي کشيم

هیچی هيچ

خنده ئي!

__________

من که عمرم را به پايت ريختم ، زندگي ها را به پايت ريختم

اي تو ديروز

من که فردا را به پايت ريختم

ديگر چه خواهي؟

من که با بد و خوب تو ساختم ، آبرويم را به خاک انداختم

در سفر تا هفت شهر عشق تو

من که مرزي تا جنون نشناختم ديگر چه خواهي؟

من که هم چون بت پرستيدم تو را ، هر کجا رفتم فقط ديدم تو را ،

با تمام گريه ها از دست تو مي شکستم بغض و خنديدم تو را ،

پس چرا آزردنم را دوست داري؟

حسرت و غم خوردنم را دوست داري؟

مثل من هرگز کسي عاشق نبوده ، سوختن در آتش را لايق نبوده ، از توام بر آتش و خاموشم از تو

تا نگويي در وفا صادق نبوده

هرچه مي سوزم تو مي گويي کم است

قصه ام ورد تمام عالم است

هرچه را مي خواستي ، از من بدست آوردي

مرگ غرورم بس نبود که قصد جانم کردي؟

من که دنيا را به پايت ريختم ، زندگي ها را به پايت ريختم ديگر چه خواهي ؟

_______________________________

* به دنبالت خواهم گشت و بدان ، تا زماني که تو را بيابم جست و جويت خواهم کرد

تا مفهومت را دريابم تا وجودت را حس کنم

تو را واقعي و حقيقي مي خواهم ، مي خواهم تو تجربه کنم ، ولي فقط يک بار

مي خواهم عاشق باشم ولي فقط يک بار

اي عشق بدنبالت خواهم گشت... ولي فقط يک بار.

_________________________

*دختر آواره اي بر کوچه انديشه هعايت مي نشيند بست

مي نوازد چنگ و مي خواند که آري زندگي اين است:

دختري آواره ام با کوله بار عشق

موج مسدودم

چنه راهي بر دل دريا ، نه خاري بر تن صحرا

تو اندوه از دلم برگير - تو در چشمان من بنگر

تو در گوشم نوايي خوان - تو من را از وراي عشقمان درياب

و يا دست از دلم بر دار و

مرا در سراب اين شکوه ِ خواستن

تنها ترم بگذار.