سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

                     از حرکات ناکرده

                            اعتراف به عشقهای نهان

                                    و شگفتیهای بر زبان نیامده

           در این سکوت حقیقت ما نهفته است

                        حقیقت تو

                                               و من

                                          برای تو و خویش چشمانی آرزو میکنم

                                     که چراغها

                         و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

                                         گوشی که صداها و شناسه ها را

                                  در بی هوشیمان بشنود

                                                 برای تو و خویش روحی

                                                                که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

                                    و زبانی که در صداقت خود

                                           ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

               و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است

                                      سخن بگویید

                                              گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند

           خود از آن عاری است

                                     زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد

         از بخت یاری ماست شاید که آنچه می خواهیم

                            یا بدست نمی آید

                              یا از دست می گریزد

                                  از بخت یاری ماست شاید

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

عجب شاخه گل وار به پايم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرينی

که صورتگری را نبود اين چنينی

پريزاد عشقو مه آسا کشيدی

خدا را به شور تماشا کشيدی

تو دونسته بودی، چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی، تو گفتی يه بی تاب

تا گفتم دلت کو، تو گفتی که درياب

قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترينی

تو يک جمع عاشق ، تو صادقترينی

همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به پايت شکستم

تو از اين شکستن خبرداری يا نه

هنوز شور عشقو به سر داری يا نه

 

 

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری

 

 

من اون ماهو دادم به تو يادگاری

 

---

---

 

 

دست‌های تو را رها می‌کنم

 

 

تا به اقيانوس کبير بپيوندی

زيرا تو بزرگی

و من

آدمی هستم تنها.

 

نگران من نباش.

---

---

               

                آن شب سرد كه من از ميكده برميگشتم

 

                   نگهم قصه چشمان تو را ميدانست

 

 

                  و چه شبها كه دلم بنده آغوش تو بود

 

 

          و تو ميدانستي جاده سرد جدائي كه غم انگيز ترين فاصله هاست

 

 

                              آخر آن لحظه رسيد

 

 

                    ودر آن ظلمت سرد و در آن پهنه درد

 

 

                       رشته الفت ما با سخن تلخ گسست

 

 

                 ودر آن خانه شوم شيشه قلب من آرام شكست

 

 

  
                               و كسي هيچ صدائي نشنيد